Veiligheid is een gevoel

Hoe wordt de stelling gebruikt?

Algemeen

Als iemand aangeeft dat hij veranderingen in zijn woon- of werkomgeving opmerkt, die een veiligheidsrisico met zich meebrengen, zoals hangjongeren, zwerfvuil, junks, woonwagenkampen, dan wordt dat in de media behendig 'vertaald' naar een 'gevoel van onveiligheid'. Of die persoon minder veilig is, kan worden betwijfeld, maar dat hij zich minder veilig voelt, staat vast.

Wie heeft er belang bij deze stelling?

Het zijn vooral beleidsmakers, met name verantwoordelijken voor politiediensten en ideologen van de multiculturele samenleving die van verminderde veiligheid een onaangenaam gevoel maken. Hun betoog komt er dan op neer dat die veiligheid nog steeds even groot is, maar dat die gevoelens een uiting zijn van racisme, kleinburgerlijkheid, niet mee kunnen komen met de veranderende maatschappij, of iets dergelijks. In ieder geval schept deze kunstgreep de mogelijkheid aan beleidsmakers en ideologen om de klachten weg te wuiven en te negeren, dan wel de realiteit van de oorzaken te ontkennen.

Waarom is de stelling fout?

De stelling is fout omdat veiligheid een primaire levensbehoefte is, niets meer en niets minder, net als schoon drinkwater, goed voedsel en een dak boven je hoofd. Veiligheid is een realiteit die niet 'tussen de oren' zit, maar die een kenmerk is van de leefomgeving.

Hoe zit het dan wel?

De juiste stelling zou moeten zijn: "Veiligheid is een kans", de kans dat jou iets overkomt. De mens heeft in een langdurige evolutie geleerd om die kans in te schatten. Men moet bedenken dat een kleine kans op schade al een grote bron van zorg is: als een groepje hangjongeren wekelijks een passant aanvalt en er zijn wekelijks 10.000 passeermomenten, dan is per passeermoment de kans klein dat jij zult worden aangevallen. Maar hoe zit het nu als jij 2 maal daags die groep moet passeren? Dan is de kans dat jij de komende twee jaar zult worden aangevallen 1460 / 10000 = 14,6 %. Met zo'n kans kun je beter je route verleggen, maar ondertussen stellen allerlei goedpraters dat "er bijna nooit iets gebeurd" en "zelf nooit iets heeft meegemaakt". Als er zes of zeven van dit soort hanggroepen dagelijks gepasseerd moeten worden, dan staat vast dat jij de komende twee jaar een keer zult worden aangevallen, terwijl er op een gemiddelde dag 'bijna niets' gebeurt.....

Onze waarneming dat zo'n groepje niet zonder meer gepasseerd kan worden is dus volkomen reëel, want wij willen 80 jaar oud worden en dat gaat niet ongeschonden als dit groepje daar blijft rondhangen.