Er zijn geen misdadigers, alleen maar slachtoffers.

Hoe wordt de stelling gebruikt?

Algemeen

De stelling wordt gebruikt om een milde, menselijke benadering te verdedigen van misdadigers. De suggestie wordt gewekt, dat als misdadigers in andere, betere omstandigheden worden gebracht, met een sociaal bewogen, empatische begeleiding, zij weer op het rechte pad zouden belanden.

Relevante links

http://www.vachss.com/av_dispatches/disp_9006_a.html

Wie heeft er belang bij deze stelling?

De stelling is geliefd bij ideologen van de 'maakbare samenleving', ook in de discussies rond het vraagstuk of criminaliteit nu ingeboren is of gemaakt, kiezen die ideologen graag voor 'gemaakt', zij houden ervan om van iedereen een slachtoffer van het systeem te maken, waarbij de crimineel zijn slachtofferschap dan op een agressieve manier tot uiting brengt.

Waarom is de stelling fout?

De stelling is fout, omdat ze impliciet ontkent dat een mens op eigen initiatief, spontaan kan handelen. De fundamentele fout is dat een mens wordt voorgesteld als een wezen dat slechts tot reageren in staat is, willoos overgeleverd aan de grillen van het lot. Daarmee wordt het meest wezenlijke aspect van het menszijn ontkend.

Hoe zit het dan wel?

Mensen komen op goede en kwade gedachten. De meeste mensen kiezen het goede, enkele het kwade. Meestal wordt ze dat in de opvoeding aangeleerd, maar vaak hebben ze een aangeboren gebrek aan gewetensvorming. Feit is, dat misdadigers heel goed weten dat de iets verkeerds doen: daarom proberen ze ook hun identiteit geheim te houden en gaan ze stiekem te werk. Misdadigers hebben ook steeds de vrije keuze om geen misdaad te plegen.